Hamari Kahani

Er is altijd een klein moment van reflectie op het leven tijdens verjaardagen. Terugkijkend op alles wat veranderd is, en op hoeveel er tegelijkertijd hetzelfde is gebleven. Ergens onderweg in het leven veranderen wij, terwijl alle vorige versies van ons blijven kleven aan de persoon die wij langzaam worden. Het verleden is nooit ver weg.

Ik loop inmiddels al 26 jaar rond op deze wereld, heb zoveel gezien en geprobeerd. En toch voel ik dat er nog een hele wereld te ontdekken valt. Zoveel nog te doen, terwijl ik langzaam de hete adem van de tijd in mijn nek voel. En in de tussentijd probeer ik in ieder geval goed te zijn voor anderen, waar en wanneer ik dat kan. Tijd vliegt daadwerkelijk voorbij. En wat blijft er uiteindelijk over, behalve de warme herinneringen die wij aan anderen bewaren?

Misschien is dat ook waarom ik steeds meer waarde hecht aan de mensen die op mijn pad komen. Soms ontmoet je iemand zonder daar veel verwachtingen bij te hebben, en merk je achteraf dat die ontmoeting je toch meer heeft beziggehouden dan je had gedacht.

Ik wist niet goed wat ik van onze eerste afspraak moest verwachten. Het was spontaan, maar zo voelde het niet. Het voelde niet alsof ik een vreemde tegenkwam. In vele opzichten herkende ik iets van mezelf in jou. Je ziet er schattig uit als je naast mij loopt, maar tegelijkertijd ben je ontzettend observerend. Je luistert aandachtig en geeft doordachte antwoorden. Dat heeft mij verbaasd en ontzettend nieuwsgierig gemaakt naar jou als persoon.

En ergens vind ik het bijzonder hoeveel je je kunt afvragen over iemand die je eigenlijk nog maar net kent. Niet alleen de gebruikelijke dingen, maar juist alles wat daarachter schuilgaat.

Wat heeft jou gevormd? Wat zijn jouw angsten en onzekerheden? Wat verwacht je van het leven? Wat betekent geluk voor jou?

Misschien weet je zelf nog niet goed hoe je die vragen moet beantwoorden, en dat is iets waar ik zelf ook nog steeds mee worstel. Maar juist dat lijkt mij het mooie aan iemand leren kennen. Dat je langzaam ontdekt hoe iemand naar de wereld kijkt, welke ervaringen daarachter zitten en waarom iemand is geworden wie die vandaag is.

Misschien verklaart dat ook een beetje waarom ik tijdens onze eerste afspraak ineens zei dat ik met je zou trouwen. Ik weet nog steeds niet goed wat er op dat moment door mij heen ging. Achteraf klinkt het nogal groot voor iemand die je net hebt ontmoet. Ondanks dat ik soms heel enthousiast kan spreken, ben ik doorgaans voorzichtig met mijn woorden. Althans, bij iedereen behalve jou op dat moment. Het was niet dat ik dacht je al te kennen of wist wat de toekomst zou brengen. Er was gewoon iets vertrouwds aan jou, iets wat ik op dat moment niet goed onder woorden kon brengen. Ik voelde het gewoon.

Dit alles komt zo plotseling en misschien ook veel te snel. Ik wil daarom ook niets vooruitlopen. Er is nog zoveel wat we niet van elkaar weten. Desondanks heb ik het gevoel dat jij ook een diepe geest hebt, een overthinker. Ik merk dat aan je gevoel voor muziek en de manier waarop je je eigen meningen hebt gevormd. En misschien is dat wel wat mij het meest nieuwsgierig maakt. Niet alleen wie je nu bent, maar ook alles wat ik gaandeweg nog over je mag ontdekken.

Ik ben misschien een beetje old school, omdat ik nauwelijks social media gebruik, maar ik voel veel meer voor het schrijven van brieven. Je hart luchten op een stuk papier. Dat je de inkt bijna tussen je vingers voelt en weet dat de ander die woorden met zijn eigen handen heeft geschreven. Ik begrijp dat brieven sturen nog niet kan, maar misschien kan het op deze manier?

Ik wil schrijven over wat mij heeft gevormd, grappige anekdotes uit mijn jeugd, dingen die ik nog graag wil bereiken en mooie momenten op ordinaire dagen. Misschien zelfs een klein stukje shayari, als je het aankan.

Ik denk dat je iemand pas echt leert kennen wanneer je ook de kleine, minder bijzondere kanten van die persoon leert waarderen. Niet alleen de mooie woorden en bijzondere momenten, maar ook de twijfels, de tekortkomingen en de gewone dagen waarop er eigenlijk niets gebeurt. En ik zou het mooi vinden als we elkaar op die manier, zonder haast, steeds een beetje beter leren kennen.

Hoe onze levens ook zullen lopen, de waarheid is voor mij het allerbelangrijkste. Ik kan veel vergeven, maar geen leugens. Ik wil dat je echt weet wie ik ben, met alles wat daarbij hoort. Niet omdat ik verwacht dat je nu al ergens zeker van moet zijn, maar omdat ik geloof dat iets moois alleen kan ontstaan wanneer twee mensen zichzelf durven te laten zien.

En mocht je ooit besluiten je hart aan mij te geven, dan hoop ik dat je dat doet omdat je mij hebt leren kennen in mijn verhalen, mijn twijfels, mijn soms onhandige enthousiasme en alle kleine dingen die mij maken tot wie ik ben. En niet omdat ik je met mooie woorden heb weten te raken, maar omdat je achter die woorden iemand hebt gevonden bij wie je jezelf kunt zijn. Zoals ik, zonder het toen goed te begrijpen, op onze eerste afspraak al het gevoel had dat ik bij jou gewoon mezelf kon zijn.

Zain